Het is een tijdje stil geweest, dit komt omdat ik met een nieuwe verhalenbundel bezig ben, die veel tijd en energie vergt. Bovendien was ik mijn inloggegevens kwijt geraakt, dat was dus oenig. Maar binnenkort stort ik me op dit weblog. Hou je maar vast. Groet Hans Koekoek.
EEN STADSBANK IN HILVERSUM OP KOEKOEKLAAN VOOR DE SCHRIJVER HANS KOEKOEK
De gemeenteraad van Hilversum heeft uit erkentelijkheid voor zijn culturele bijdrage, op de Koekoeklaan ( zie foto) een stadsbank voor de schrijver Hans Koekoek geplaatst. De VVD was de partij die het idee gestalte gaf: een schrijver die zoveel poen met zijn boeken verdient moet je in eren houden. Het CDA ging mokkend akkoord, de partij is dat gewend en weet eigenlijk niet beter. Ook de Partij van de Arbeid zag wel iets in het plan, maar er waren toch wel veel opposanten. Over wiens rug ging het weer? Natuurlijk over die van de hardwerkende genaaide arbeider. GroenLinks was furieus tegen, ze noemden het: milieuverontreiniging, te veel uitstoot. D66 hield zich aan de klare bekende omstandigheden: ze hadden geen hanteerbare mening. De kleine Christelijke Partijen werden gek van het onzalige idee: die vreselijke atheïst! Dat nooit! Al met al, 3 stemmen te kort voor uitvoering van het plan. Laat nu de PVV volledig achter het idee staan en zaak rondtrekken. Wilders zelf sprak de hoop uit dat asielzoekers geen gebruik van deze waardevolle bank zullen maken. Echt een straatverbod voor de Koekoeklaan voor niet Nederlanders was helaas wettelijk niet mogelijk.
Recensie van Biblion Den Haag
Graswandelen van Hans Koekoek EAN 9789080764910
Het vertederende verhaal van een oudere vader en zijn jonge kind.
Vader is 56, moeder 38 als zoon Nathan wordt geboren. Vanaf dat moment houdt cameraman en schrijver Hans koekoek een dagboek bij dat in deel 1 eindigt als de zoon 10 jaar is en in het aanvullende opgenomen tweede deel als hij 20 jaar wordt. Goed voor veel schaterend gelach en herkenning. Aanbevolen.
ISRAEL
Ooit had ik het genoegen twee keer als cineast in Israël aan een productie te werken. Een item behelsde de landbouw en vooral de watervoorziening. Het andere subject handelde over de rots Massada. Op die berg had een groep Joden omstreeks 70 na Christus zich teruggetrokken om de Romeinse onderdrukkers zoveel mogelijk te weerstaan. Het lukte het Romeinse Legioen aanvankelijk niet om de rots in te nemen en de joden te doden of te verdrijven. Na drie jaar belegering lukte het tenslotte, men kon echter geen enkele jood gevangennemen. Collectief had men zelfmoord gepleegd. De Romeinen voelden geen glorie, wel respect. Massada kreeg daarmee een joodse symboolfunctie. Israëlische militairen leggen om die reden vaak de eed af op die berg.
In die periode dat ik er filmde, omstreeks 1980, was er veel optimisme, vriendelijkheid en humor onder de mensen te bespeuren. Grapjes gingen er in als koek. Ik dacht toen nog als cabaretier kun je hier niet mislukken.
Zeer recent heb ik Israël weer bezocht en vond niet terug wat ik toen ervoer. De mensen of het nu joden of Arabieren waren, waren in zichzelf gekeerd. Als je groette was het een unicum als je een knikje terugkreeg. Het optimisme was bij beide bevolkingsgroepen verdwenen. Joodse soldaten die ik sprak meenden dat er geen oplossing voor handen was. Het zou zo, zover men kon zien, blijven zo als het was.
Als je als nuchtere buitenstaander de conflicten op je in laat werken, moet je concluderen dat een belangrijk deel van de ellende in de godsdienst schuilt. Iedere partij doet niet anders dan alle ‘Heilige Plaatsen’ opeisen. Joden en Palestijnen doen niet voor elkaar onder.
Waar Mohammed zich ooit ophield is nu de plek Heilig en vanzelfsprekend Palestijns grondgebied. Waar Mozes of Abraham ronddoolden is het met een andere blik op de religieuze historie evenzeer Heilig en het joodse territorium onbetwistbaar. Dat de ‘Heren’ zo’n beetje qua grondgebied elkaar veelvuldig overlapten is een probleem. Wie heeft gelijk? “Ik,” zegt de jood. “Nee,” zegt de Palestijn, “ik.” Conclusie: als er geen godsdiensten bestonden laaiden de emoties minder hoog op en kon er in alle redelijkheid een diplomatieke –oplossing gecreëerd worden. Want hoe vreemd het ook moge klinken: joden en Palestijnen zijn broedervolken. Wie meteen een jood en een Palestijn, optisch gezien, uit elkaar kan houden, is zeer knap.
Of god nu wel of niet bestaat is in de praktijk van alledag niet zo tastbaar. Misschien is god er wel, misschien ook niet, maar als hij bestaat weet hij zich aardig in toom te houden. Dit in tegenstelling tot die zogenaamde gelovigen met hun unieke godsdiensten, wat bezorgen zij de mensen een nooit ophoudend onheil. Het eisenpakket van de ‘gelovigen’ is complexer dan god in de verste verten op zijn verlanglijstje heeft staan. Neem nu de Tempelberg in Jeruzalem, een Heilige plaats voor joden, christenen en moslims. Het vormt de berg tot een belangrijke religieuze twistbron/tijdbom in het Midden-Oosten.
De Israëlische soldaten die ik sprak hebben gelijk: er is geen uitzicht op vrede. Vrede komt er pas als de gelovigen niet voor hun beurt spreken en het aan god zelf overlaten. Komt er dan nog steeds niets positiefs uit, dan kun je ook de Heilige plaatsen afschaffen. In het afschaffen van Heilige plaatsen, schuilt de kiem van vrede.
Hans Louis Koekoek
Zondag 4 december 2011 is er weer een beurs voor kleine uitgevers en schrijvers in Paradiso. Hoewel ik een kleine uitgever ben, voel ik me geen kleine schrijver. Dat mag ik zeggen na ongeveer 35 publicaties. Wil je me ontmoeten kom naar Paradiso, ik heb er een kraam gekregen. Ik sta er met mijn laatste 10 titels, tegen beurskorting!